Skuteczna hydroizolacja tarasu i balkonu chroni konstrukcję budynku przed wnikaniem wody opadowej, mrozem i korozją zbrojenia. Same płytki oraz fugi cementowe nie tworzą wodoszczelnej bariery — bez odpowiedniej izolacji zamarzająca woda zwiększa swoją objętość i doprowadza do odspajania okładziny i zacieków.
Przed rozpoczęciem prac kluczowe jest przygotowanie podłoża: musi być ono wysezonowane przez minimum 28 dni, mieć wilgotność poniżej 4% oraz ukształtowany spadek 1,5-2% bezpośrednio na płycie betonowej. Prawidłowe uszczelnienie tarasu pod płytki klejone wykonuje się z dwuskładnikowych szlamów cementowo-polimerowych (zgodnych z PN-EN 14891) lub płynnych membran poliuretanowych. Hydroizolacja tarasu betonowego na zewnątrz wyklucza stosowanie niemrozoodpornych, łazienkowych folii w płynie.
Hydroizolacja tarasu to ciągła, wodoszczelna powłoka chroniąca betonową konstrukcję oraz pomieszczenia poniżej przed wnikaniem wody opadowej, zamarzaniem i korozją biologiczną lub chemiczną.
Samo wykończenie z płytek ceramicznych i spoin cementowych nie stanowi bariery przeciwwodnej. Woda opadowa wnika pod okładzinę przez mikropęknięcia oraz połączenia przy ścianach i balustradach. W temperaturach poniżej 0°C zamarzająca woda zwiększa swoją objętość o 9%, co prowadzi do rozsadzania fug, odspajania okładziny oraz korozji prętów zbrojeniowych w betonie. Naprawa uszkodzonej konstrukcji wiąże się z wydatkiem rzędu 800-1500 zł/m², ponieważ remont od podstaw obejmuje skucie okładziny, nowy jastrych spadkowy, hydroizolację i ułożenie płytek. Prawidłowo zrealizowane uszczelnienie tarasu wymaga ukształtowania spadku wynoszącego 1,5-2% (1,5-2 cm na 1 m długości) bezpośrednio na poziomie płyty betonowej, a nie wyłącznie na powierzchni płytek.
Skutki błędnie wykonanej hydroizolacji obejmują odspajanie okładziny, powstawanie wykwitów solnych, korozję obróbek blacharskich oraz zagrzybienie pomieszczeń pod tarasem.
Głównym błędem wykonawczym jest nałożenie powłoki uszczelniającej o grubości mniejszej niż zalecana (w przypadku szlamów uszczelniających powłoka powinna mieć minimum 2 mm w każdym punkcie) oraz mocowanie płytek na tzw. placki. Brak zastosowania metody kombinowanej (nakładania kleju na podłoże oraz na spód płytki) pozostawia pustki powietrzne. Zamarzająca w nich woda wywołuje naprężenia niszczące spoiny i podłoże, nawet jeśli sama powłoka przeciwwodna zachowała ciągłość. Objawy takie jak głuchy odgłos przy opukiwaniu czy zacieki na elewacji wymagają wykonania odkrywki, a nie maskowania nową warstwą wykończeniową.
Przygotowanie podłoża pod uszczelnienie tarasu polega na mechanicznym usunięciu mleczka cementowego, wyrównaniu powierzchni zaprawami naprawczymi PCC oraz wtopieniu taśm uszczelniających w miejsca styków technologicznych.
Podłoże betonowe przed aplikacją chemii musi być wysezonowane przez co najmniej 28 dni. Wszystkie połączenia powierzchni poziomych z pionowymi (ściany, progi drzwiowe), dylatacje oraz przejścia instalacyjne należy zabezpieczyć elastomerową taśmą uszczelniającą z zakładem o szerokości minimum 5 cm.
Hydroizolacja tarasu betonowego na gruncie chroni konstrukcję przed podciąganiem kapilarnym wilgoci z gleby, natomiast przeciekający taras nad garażem lub pomieszczeniem ogrzewanym wymaga zastosowania pełnego układu dachu płaskiego z hydroizolacją, termoizolacją i paroizolacją.
W przypadku tarasu na gruncie kluczowe jest wykonanie warstwy odcinającej z kruszywa o grubości około 20 cm po zagęszczeniu. Z kolei na tarasie nad pomieszczeniem mieszkalnym hydroizolacja na taras współpracuje z izolacją cieplną (np. płytami XPS) oraz paroizolacją, której parametry, w tym współczynnik Sd, dobiera się na podstawie obliczeń cieplno-wilgotnościowych. Typowe folie paroizolacyjne osiągają Sd od kilkudziesięciu do ponad 100 m. Przeciek w tym układzie prowadzi do zawilgocenia izolacji termicznej, wzrostu współczynnika przenikania ciepła U, a więc większych strat ciepła, oraz do rozwoju pleśni wewnątrz budynku. Dlatego jako termoizolację stosuje się materiały o niskiej nasiąkliwości, najczęściej płyty XPS. Dla tarasu nad pomieszczeniem o temperaturze powyżej 16°C współczynnik przenikania ciepła U nie może przekraczać 0,15 W/(m²·K).
Materiałem pierwszego wyboru pod okładziny ceramiczne są dwuskładnikowe elastyczne szlamy cementowo-polimerowe, natomiast jako samodzielne powłoki użytkowe stosuje się płynne membrany poliuretanowe lub żywice PMMA.
Współczesna hydroizolacja tarasu betonowego wymaga materiałów o wysokiej odkształcalności. Dedykowane mikrozaprawy uszczelniające muszą wykazywać zdolność mostkowania rys w temperaturze -20°C na poziomie co najmniej 0,75 mm (klasa O2 według PN-EN 14891). Standardowa folia w płynie stosowana w łazienkach nie nadaje się na zewnątrz z powodu braku mrozoodporności. Do klejenia okładziny na związanej hydroizolacji należy używać wyłącznie odkształcalnych zapraw klejowych klasy C2S1 lub C2S2 (zgodnie z normą PN-EN 12004).
Firma Izolmax od ponad 10 lat zajmuje się izolacjami akustycznymi, termicznymi i wodnymi różnego typu nieruchomości – począwszy od domów jednorodzinnych, bloków i kamienic, przez budynki gospodarcze i przemysłowe, a skończywszy na budynkach użyteczności publicznej. W zakresie naszych usług znajdują się także hydroizolacje tarasów i balkonów. Wykorzystujemy najwyższej klasy i innowacyjne materiały izolacyjne: wełnę do wdmuchiwania, wełnę celulozową oraz poliuretanową piankę PUR. Oprócz tego oferujemy szereg innych usług, np. badanie termowizyjne budynku. Zadbaj o komfort i bezpieczeństwo, wybierając Izolmax.
Źródła:
https://jurga.com.pl/aktualnosci/hydroizolacja-balkonow-i-tarasow/
https://balkonytarasy.pl/systemy/413-hydroizolacja-balkonu-tarasu-bez-warstwy-wykonczeniowej.html